Είχα τρεις νύχτες που δεν κοιμήθηκα. Ούτε μία ώρα. Μηδέν. Το μυαλό μου δούλευε σαν γεννήτρια, έβγαζε σκέψεις, άγχη, φόβους. Είχα μία δουλειά που δεν μου άρεσε, ένα δάνειο που με έπνιγε, και μία σχέση που είχε μπει σε τέλμα. Ένιωθα σαν να επεξεργαζόμουν δεδομένα ασταμάτητα, αλλά καμία λύση δεν ερχόταν. Την τέταρτη νύχτα, κουρασμένος πια, σταμάτησα να προσποιούμαι ότι θα κοιμηθώ. Σηκώθηκα από το κρεβάτι, πήγα στο σαλόνι, άναψα ένα μικρό φωτάκι και κάθισα στον καναπέ. Ήταν 4:17 το πρωί.
Δεν είχα διάθεση για τίποτα. Ούτε ταινίες, ούτε μουσική, ούτε βιβλία. Δεν είχα όρεξη καν να ανοίξω την τηλεόραση. Απλά κοιτούσα τον τοίχο. Μετά από λίγο, πήρα το κινητό, περισσότερο για να έχω κάτι να κάνω με τα χέρια μου. Θυμήθηκα ότι ένας φίλος μου είχε ανεβάσει ένα ποστ για το Vavada casino. Έλεγε ότι είχε περάσει καλά, χωρίς υπερβολές, χωρίς να χάσει τον έλεγχο. Δεν τον είχα πιστέψει τότε. Εκείνη την ώρα, δεν είχα τίποτα να χάσω πέρα από λίγη ακόμα ενέργεια. Μπήκα.
Η πλατφόρμα ήταν ήσυχη, σαν να ήξερε ότι την επισκέπτονται άνθρωποι που δεν μπορούν να κοιμηθούν. Δεν είχε φωνές, είχε μία απαλή μουσική υπόκρουση. Περιηγήθηκα λίγο. Είδα μία κατηγορία με "παιχνίδια χαλάρωσης". Δεν ήξερα τι σήμαινε αυτό, αλλά μου κίνησε την περιέργεια. Διάλεξα ένα slot με θέμα τον ωκεανό. Γαλάζιο, με φάλαινες, μέδουσες, βυθό. Ο ρυθμός ήταν αργός, σχεδόν υπνωτικός. Μου θύμισε τα παιδικά μου χρόνια, όταν κοιτούσα το νερό και ησύχαζα.
Έβαλα 20 ευρώ. Δεν τα υπολόγιζα πουθενά. Ήταν το αντίτιμο για μια ώρα ηρεμίας. Άρχισα να πατάω spin. Κέρδιζα λίγα, έχανα λίγα. Η φάλαινα στην οθόνη κουνιόταν πέρα-δώθε. Μετά από μισή ώρα, είχα 24 ευρώ. Κανένα σοκ, καμία έκπληξη. Αλλά το μυαλό μου είχε ηρεμήσει. Δεν σκεφτόμουν το δάνειο, τη δουλειά, τη σχέση. Σκεφτόμουν τη φάλαινα. Και τότε, χωρίς να το περιμένω, η οθόνη άλλαξε. Μπήκε σε μία λειτουργία με χρυσά κοχύλια. Τρία κοχύλια εμφανίστηκαν. Διάλεξα το μεσαίο. 50 ευρώ. Διάλεξα ξανά. 90 ευρώ. Την τρίτη φορά, 180 ευρώ. Σύνολο 320 ευρώ. Από 20.
Δεν έπαθα σοκ. Δεν πανηγύρισα. Απλά ένιωσα μία ελαφριά ζάλη, μία έκπληξη. Κοίταξα το ρολόι. Είχε περάσει μία ώρα. Δεν ήμουν πια τόσο κουρασμένος. Πάτησα απόσυρση. Τράβηξα 300 ευρώ, άφησα 20 μέσα. Το επόμενο πρωί, ξύπνησα – ναι, κοιμήθηκα τελικά δύο ώρες πριν χτυπήσει το ξυπνητήρι – και είχα μία αίσθηση. Μία μικρή σπίθα. Δεν είχε λυθεί κανένα από τα προβλήματά μου. Αλλά είχα μία μικρή ανάσα. 300 ευρώ. Πλήρωσα μία δόση του δανείου. Δεν έφταναν, αλλά μείωσαν το βάρος.
Την επόμενη εβδομάδα, ένα βράδυ που είχα πάλι αϋπνία, ξαναμπήκα. Αυτή τη φορά με 20 ευρώ, όπως είχα υποσχεθεί στον εαυτό μου. Δοκίμασα μία ρουλέτα. Μικρά ποντάρισματα, 2 ευρώ στο μαύρο, 1 ευρώ στο 19. Σε ένα σημείο, κέρδισα 70 ευρώ. Τράβηξα 50, άφησα 20. Σταμάτησα. Δεν ήθελα να το παρακάνω. Είχα την ανάγκη, αλλά είχα και τον φόβο. Ο φόβος με κράτησε ασφαλή.
Τρίτη φορά, μία εβδομάδα μετά. Είχα μία άσχημη είδηση από τη δουλειά. Γύρισα σπίτι και ήμουν έτοιμος να σπάσω πράγματα. Αντί να το κάνω, άνοιξα το κινητό. Μπήκα στο Vavada casino, όχι για να κερδίσω, αλλά για να ηρεμήσω. Έβαλα 15 ευρώ, έπαιξα μισή ώρα σε ένα slot με λουλούδια. Κέρδισα 35 ευρώ. Τράβηξα 30, άφησα 5. Δεν ήταν μεγάλο ποσό, αλλά ήταν αρκετό για να αγοράσω μία πίτσα και να μην μαγειρέψω εκείνο το βράδυ. Η γυναίκα μου με ρώτησε «τι γιορτάζουμε;». «Τίποτα», είπα. «Απλά επιβίωσα».
Από τότε, έχω ένα σύστημα. Μία φορά την εβδομάδα, μπαίνω μόνο αν είμαι ήρεμος. Μόνο αν μπορώ να πω «20 ευρώ είναι το τίμημα για να περάσω καλά». Ποτέ δεν μπαίνω με θυμό, ποτέ με απελπισία, ποτέ με την ελπίδα ότι θα λύσω προβλήματα. Το δάνειο δεν το πλήρωσε το καζίνο. Το πλήρωσα εγώ, με δουλειά και υπομονή. Αλλά εκείνη η πρώτη νύχτα, εκείνες οι 300 ευρώ, ήταν μία ανάσα σε μία περίοδο που έπνιγα. Αυτή την ανάσα τη χρωστάω σε μία φάλαινα, σε ένα χρυσό κοχύλι, και σε μία πλατφόρμα που δεν με πίεσε. Δεν έγινα τζογαδόρος. Έγινα ένας άνθρωπος που ξέρει ότι η τύχη, όταν έρχεται, πρέπει να την υποδέχεσαι ήρεμος. Και όταν φεύγει, να την αφήνεις να φύγει. Χωρίς δράματα, χωρίς κυνηγητό. Μόνο ευγνωμοσύνη. Για μια φάλαινα, για μία ανάσα, για μία νύχτα που αντί να μετράω τα προβλήματά μου, μέτρησα χρυσά κοχύλια. Και κοιμήθηκα. Επιτέλους.
Δεν είχα διάθεση για τίποτα. Ούτε ταινίες, ούτε μουσική, ούτε βιβλία. Δεν είχα όρεξη καν να ανοίξω την τηλεόραση. Απλά κοιτούσα τον τοίχο. Μετά από λίγο, πήρα το κινητό, περισσότερο για να έχω κάτι να κάνω με τα χέρια μου. Θυμήθηκα ότι ένας φίλος μου είχε ανεβάσει ένα ποστ για το Vavada casino. Έλεγε ότι είχε περάσει καλά, χωρίς υπερβολές, χωρίς να χάσει τον έλεγχο. Δεν τον είχα πιστέψει τότε. Εκείνη την ώρα, δεν είχα τίποτα να χάσω πέρα από λίγη ακόμα ενέργεια. Μπήκα.
Η πλατφόρμα ήταν ήσυχη, σαν να ήξερε ότι την επισκέπτονται άνθρωποι που δεν μπορούν να κοιμηθούν. Δεν είχε φωνές, είχε μία απαλή μουσική υπόκρουση. Περιηγήθηκα λίγο. Είδα μία κατηγορία με "παιχνίδια χαλάρωσης". Δεν ήξερα τι σήμαινε αυτό, αλλά μου κίνησε την περιέργεια. Διάλεξα ένα slot με θέμα τον ωκεανό. Γαλάζιο, με φάλαινες, μέδουσες, βυθό. Ο ρυθμός ήταν αργός, σχεδόν υπνωτικός. Μου θύμισε τα παιδικά μου χρόνια, όταν κοιτούσα το νερό και ησύχαζα.
Έβαλα 20 ευρώ. Δεν τα υπολόγιζα πουθενά. Ήταν το αντίτιμο για μια ώρα ηρεμίας. Άρχισα να πατάω spin. Κέρδιζα λίγα, έχανα λίγα. Η φάλαινα στην οθόνη κουνιόταν πέρα-δώθε. Μετά από μισή ώρα, είχα 24 ευρώ. Κανένα σοκ, καμία έκπληξη. Αλλά το μυαλό μου είχε ηρεμήσει. Δεν σκεφτόμουν το δάνειο, τη δουλειά, τη σχέση. Σκεφτόμουν τη φάλαινα. Και τότε, χωρίς να το περιμένω, η οθόνη άλλαξε. Μπήκε σε μία λειτουργία με χρυσά κοχύλια. Τρία κοχύλια εμφανίστηκαν. Διάλεξα το μεσαίο. 50 ευρώ. Διάλεξα ξανά. 90 ευρώ. Την τρίτη φορά, 180 ευρώ. Σύνολο 320 ευρώ. Από 20.
Δεν έπαθα σοκ. Δεν πανηγύρισα. Απλά ένιωσα μία ελαφριά ζάλη, μία έκπληξη. Κοίταξα το ρολόι. Είχε περάσει μία ώρα. Δεν ήμουν πια τόσο κουρασμένος. Πάτησα απόσυρση. Τράβηξα 300 ευρώ, άφησα 20 μέσα. Το επόμενο πρωί, ξύπνησα – ναι, κοιμήθηκα τελικά δύο ώρες πριν χτυπήσει το ξυπνητήρι – και είχα μία αίσθηση. Μία μικρή σπίθα. Δεν είχε λυθεί κανένα από τα προβλήματά μου. Αλλά είχα μία μικρή ανάσα. 300 ευρώ. Πλήρωσα μία δόση του δανείου. Δεν έφταναν, αλλά μείωσαν το βάρος.
Την επόμενη εβδομάδα, ένα βράδυ που είχα πάλι αϋπνία, ξαναμπήκα. Αυτή τη φορά με 20 ευρώ, όπως είχα υποσχεθεί στον εαυτό μου. Δοκίμασα μία ρουλέτα. Μικρά ποντάρισματα, 2 ευρώ στο μαύρο, 1 ευρώ στο 19. Σε ένα σημείο, κέρδισα 70 ευρώ. Τράβηξα 50, άφησα 20. Σταμάτησα. Δεν ήθελα να το παρακάνω. Είχα την ανάγκη, αλλά είχα και τον φόβο. Ο φόβος με κράτησε ασφαλή.
Τρίτη φορά, μία εβδομάδα μετά. Είχα μία άσχημη είδηση από τη δουλειά. Γύρισα σπίτι και ήμουν έτοιμος να σπάσω πράγματα. Αντί να το κάνω, άνοιξα το κινητό. Μπήκα στο Vavada casino, όχι για να κερδίσω, αλλά για να ηρεμήσω. Έβαλα 15 ευρώ, έπαιξα μισή ώρα σε ένα slot με λουλούδια. Κέρδισα 35 ευρώ. Τράβηξα 30, άφησα 5. Δεν ήταν μεγάλο ποσό, αλλά ήταν αρκετό για να αγοράσω μία πίτσα και να μην μαγειρέψω εκείνο το βράδυ. Η γυναίκα μου με ρώτησε «τι γιορτάζουμε;». «Τίποτα», είπα. «Απλά επιβίωσα».
Από τότε, έχω ένα σύστημα. Μία φορά την εβδομάδα, μπαίνω μόνο αν είμαι ήρεμος. Μόνο αν μπορώ να πω «20 ευρώ είναι το τίμημα για να περάσω καλά». Ποτέ δεν μπαίνω με θυμό, ποτέ με απελπισία, ποτέ με την ελπίδα ότι θα λύσω προβλήματα. Το δάνειο δεν το πλήρωσε το καζίνο. Το πλήρωσα εγώ, με δουλειά και υπομονή. Αλλά εκείνη η πρώτη νύχτα, εκείνες οι 300 ευρώ, ήταν μία ανάσα σε μία περίοδο που έπνιγα. Αυτή την ανάσα τη χρωστάω σε μία φάλαινα, σε ένα χρυσό κοχύλι, και σε μία πλατφόρμα που δεν με πίεσε. Δεν έγινα τζογαδόρος. Έγινα ένας άνθρωπος που ξέρει ότι η τύχη, όταν έρχεται, πρέπει να την υποδέχεσαι ήρεμος. Και όταν φεύγει, να την αφήνεις να φύγει. Χωρίς δράματα, χωρίς κυνηγητό. Μόνο ευγνωμοσύνη. Για μια φάλαινα, για μία ανάσα, για μία νύχτα που αντί να μετράω τα προβλήματά μου, μέτρησα χρυσά κοχύλια. Και κοιμήθηκα. Επιτέλους.
0